اعتماد مدیریتی/پایان نامه درمورد سازوکار نظام راهبری

دانلود پایان نامه

مفهوم اعتماد بيش از حد مدیریتی

اعتماد بيش از حد (فرااطميناني) يك پديده شناخته شده و مستند شده در روانشناسي است. روانشناسان يك فرد با ويژگي­هاي رفتاري فرااطميناني را به عنوان فردي تعريف مي­كنند كه اعتقاد دارد اطلاعات و دانش ايشان بسيار دقيق است (بيش از آن­چه كه واقعيت دارد). به نظر هايد[1] متون مربوط به روانشناسي دو تعريف از اعتماد بيش از حد ارائه داده­اند. نخست، افراد برآورد بيش از واقع از توانايي­هاي خود دارند. دوم، افراد يك رويداد را معين­تر[2] از آن­چه كه واقعاً هست، مي­بينند. در هر يك از اين موارد، كارگزاران اقتصادي بر اين باور هستند كه اطلاعاتشان دقيق­تر از ديگران است. در حال حاضر، اقتصاددانان مالي بيش­تر علاقمند شده­اند تا بازتاب فرااطمينانی را بر روي تصميمات مالي و عملكرد بازارهاي مالي مشاهده كنند. اعتماد بيش از حد آن­چنان پديده روانشناختي قوي است كه تجربه نيز نمي­تواند آن را حذف كند (آلن و ايونس[3]، 2005).

مقوله «غیرعقلایی و منطقی نبودن[4]» مدیریت ناشی از تورش­های رفتاری مدیران اجرایی شرکت، چالش بزرگی در ادبیات حاکمیت شرکتی است. در حالی که نقش مکانیزم­های حاکمیت شرکتی در ادبیات استاندارد و سنتی حاکمیت شرکتی منتج از نظریه­های هزینه نمایندگی و عدم تقارن اطلاعاتی و تأثیر آن­ها بر روی تصمیمات شرکتی است، با مطرح شدن مقوله خوش­بینی و اعتماد بیش از حد مدیریتی، نقش آن­ها بایستی همراستا با کنترل چنین تورش­های رفتاری و محدود کردن تأثیرات بالقوه رفتارهای مذکور بر روی استراتژی­های شرکت باشد (باک­کار و همکاران[5]، 2013، 287).

اعتماد به نفس بيش از حد، يكي از مهمترين مفاهيم مالي رفتاري مدرن است كه هم در تئوري­هاي مالي و هم روان­شناسي جايگاه ويژه­اي دارد. اعتماد به نفس بيش از حد سبب مي­شود انسان دانش و مهارت خود را بيش از حد و ريسك­ها را كم­تر از حدِ تخمين زده، احساس كند روي مسائل و رويدادها كنترل دارد، در حالي كه ممكن است در واقع اين­گونه نباشد (نوفسینگر[6]، 2001).

اعتماد بيش از حد يک ويژگي شخصيتی است که مي‌تواند به صورت اريب رفتاري و داشتن اعتقادات غير واقعي (مثبت) در رابطه با هر يک از جنبه­هاي يک پيشامد در شرايط عدم اطمينان تعريف شود (سکالا[7]، 2008). مديراني که داراي اعتماد بیش از حد هستند؛ اکثراً نسبت به تصميمات خود و نتايج آن­ها علي‌الخصوص در زمينه تصميمات سرمايه­گذاري بسيار خوش‌بين هستند (کوپر و همکاران[8]، 1988). اين مديران به دلیل اعتماد بیش از حد خود، اعتقاد دارند که بازار، شرکت آن­ها را کمتر از واقع ارزش­گذاري مي‌کند و باعث مي‌شود تأمين مالي خارجي پرهزينه باشد، به همين دليل تمايل بيش­تري به بيش سرمايه­گذاري از خود نشان می­دهند. امّا در صورتي که تأمين مالي پروژه‌ها نيازمند منابع خارجي باشد، ممکن است کم سرمايه­گذاري صورت گيرد (مالمندی­یر و تاته، 2005).

در پژوهش­های مالی، معیارهای متفاوتی از جمله سه معیار نگهداري اختيار معامله (توسط مديران ارشد) به مدت طولاني[9]، نگهداري اختيار معامله (توسط مديران ارشد) تا زمان سررسيد[10] و اعتياد به خريد سهام[11] و همچنین معیار پوشش رسانه‌ها توسط مالمندی­یر و تاته (2008)، معیارهای مخارج سرمایه­ای و سرمایه­گذاری بیش از حد توسط پژوهشگرانی از جمله مالمندی­یر و تاته (2005 و 2008) و بن-دیوید و همکاران (2010)، معیار ميزان حقوق نسبي مديران ارشد توسط هی­وارد و هام­بریک[12] (1997) و معیار سودهاي پيش­بيني شده مديران توسط لین و همکاران[13] (2005) جهت بررسی اعتماد بیش از حد مدیران مورد استفاده قرار گرفته است. از آنجایی که معیارهای مبتنی بر اختيار معامله، معیار پوشش رسانه‌ها و معیار ميزان حقوق نسبي مديران ارشد، در ایران مصداق نداشته و معیار سودهاي پيش­بيني شده مديران نیز قدمت زیادی ندارد در این پژوهش تنها از معیارهای مبتنی بر سرمایه­گذاری یعنی مخارج سرمایه­ای و سرمایه­گذاری بیش از حد جهت سنجش اعتماد بيش از حد مدیریت استفاده گردید.

[1] Hvide

[2] Certain

[3] Allen & Evans

[4] Irrationality

[5] Baccar et al.

[6] Nofsinger

[7] Skala

[8] Cooper et al.

[9] Holding Options Too Long

[10] Holding Options Forever

[11] Habitual Buyer of Stock

[12] Hayward & Hambrick

[13] Lin et al.

دانلود پایان نامه